Poesie dialettali bergamasche

Ol Piero lelo (1)

Classe 1C della Scuola Media di San Giovanni Bianco, anno scolastico 1999-2000"

Öna ölta ‘l gh’era ü tus che l’era ‘n po lélo. Ü dé ‘l so tata ‘l l’a mandà a San Gioàn del mülinér, a crumpà la farina. Ma rècomande, ‘l ga dis ol tata, “gnà piö, gnà meno inte chili”.

Ol Piero ‘l parte e per la strada ‘l sèghéta a dé, sota us: “Gnà piö, gnà meno inte chili, gnà piö, gnà meno inte chili…”. El ria al Fòp e, fò d’ öna câ, ‘l vèt chi è drè a cupà ‘l porsèl; èl ga arda ‘n po e po ‘l dis: “Gnà piö, gnà meno inte chili. I padrù i ga dis "Alà, alà, bambòs, cosè cüntet sö po’? Edèt miga che l’è öna lögia?.

Ol Piero ‘l na ‘ndà e ‘l sa mèt dré a dé sota us: L’è öna lögia, l’è öna lögia. El ria a la cièsa de Sintì ‘ntat chi è dré a ègné dè fò i spus; ‘l ga arda ‘n po a la spusa e po ‘l dis: L’è öna lögia, l’e pròpe öna lögia!. I parécc i la branca e i ga ‘n pica zo asé e po i ga dis: Ta gh’ èrèt de dé: Fösei töcc compagn!. Dopo ‘n po, a Capatèi, l’èncuntra ün òm che ‘l völ empissà la pèpa, ma i fülminàcc i sa ‘mpissa miga.

-->>> Seconda parte: Ol Piero lelo